آگاهی بنیان رهایی است  

تنها چند مناظره محدود و این همه جوشش و غلیان احساسات و خواسته ها ؟! . مشخص شد که چگونه اندک روزنه ای به آزادی بیان می تواند جامعه مغموم و بخواب رفته را ابنگونه بر انگیزد .

       پرده ها فرو ریخته است . تعارفات کم شده و برخورد رو در روست . تقدس آدم های عادی که سالیان سال آنها را مصون از هرگونه نقد و پاسخگویی  کرده بود از میان رفته است مردم  آزادی و آزادی بیان  را تمرین می کنند و می آموزند که می توانند اگر بخواهند و بگونه ای راستین بخواهند .

با اتکا به ساعت شماطه‌دار خويش
بيچاره  خلق را متقاعد کند
که شب
از نيمه نيز برنگذشته‌ست

من درد در رگانم

حسرت در استخوان‌ام

چيزي نظير آتش در جان‌ام

پيچيد...

ای کاش می توانستم بر شانه های خود بنشانم

این خلق بیشمار را

تا با دو چشم خویش ببینند که خورشید شان  کجاست ... شاملو

 جنون زيبايی زير روسری غوغا می‌کند !

 زمانی، مسافری از غرب چنين نوشته بود: «زيبايی زنان ايرانی چنان خيره‌کننده است که هوش از سر بيننده می‌ربايد». امروز اما زنان ايرانی باور خود را به بی‌همتا بودن خويش از دست داده‌اند. آن  پوست سپيدی که روزی در ايران شيک به شمار می‌رفت، مدتهاست که از مد افتاده است.

جنون زيبايی زير روسری غوغا می‌کند. زنان ايرانی برای برنزه شدن تا مرز بيهوشی زير آفتاب جزغاله می‌شوند و برای لاغر شدن جرعه جرعه سرکه می‌نوشند.ممکن است در غرب درباره مانکن‌هايی که به بيماری لاغری و سوء تغذيه دچار هستند، بحث شود. در ايران اما رژيم گرفتن و عمل‌ زيبايی، شيک و مد به شمار می‌رود. اگر کسی پولش را نداشته باشد، از روش‌هايی استفاده می‌کند که در آلمان بيمارگونه ارزيابی می‌شوند: مثلا همراه با غذا سرکه فراوان را می‌خورند که خودشان درست کرده‌اند تا چربی با اسيد جايگزين شود. علاوه بر اين در روز چندين ليتر آب می‌نوشند چرا که چربی بايد به اين وسيله از بدنشان خارج شود. به همه اينها يک ورزش شديدا مبالغه‌آميز نيز اضافه می‌شود. .زنان ثروتمندتر اما پزشکانی را استخدام می‌کنند که برای آنها برنامه غذايی تجويز می‌کند. يک رستوران زنجيره‌ای در ايران از چندی پيش حتی سه وعده منوی غذای رژيمی برای بانوان طبقه بالا ارائه می‌کند. زنانی که از امکانات مالی کمتری برخوردار هستند، خودشان را در پلاستيک‌های مخصوص نگهداری مواد غذايی می‌پيچند و زير آفتاب دراز می‌کشند تا چربی بدنشان آب شود. اغلب بانوان موهای خود را مطابق الگوی غربی طلايی می‌کنند که متأسفانه با ترکيب رنگ موی زنان ايرانی، نه بلوند بلکه زرد می‌شود. از آنجا که خانم‌ها فقط می‌توانند چتری و جلو زلفی خود را از زير روسری به نمايش بگذارند، آن را با اسپری فراوان پوش می‌دهند و بالا می‌برند.عمل زيبايی در ايران به يک کار روزانه تبديل شده است. هميشه و همه جا از آن حرف زده می‌شود. خيابان‌های تهران پر است از زنان و مردانی که يک چسب زخم روی بينی‌شان دارند. از آنجا که بسياری از ايرانيان دماغشان بزرگ است، عمل بينی به يکی از معمول‌ترين عمل‌های زيبايی تبديل شده است. در عين حال بزرگ کردن لب‌ها و برجسته کردن استخوان گونه‌ها و بزرگ کردن پستان‌ها نيز بسيار رايج است. رفع چربی بدن نيز بيش از پيش طرفدار پيدا می‌کند. از آنجا که عمل زيبايی با هزينه همراه است، حتی برخی پدران اتومبيل خود را می‌فروشند تا دخترشان بتواند دماغش را مانند مدل‌های مجله‌های زيبايی عمل کند

بالاخره همه چيز حاضر می‌شود:   پوست به شدت قهوه‌ای ، موی زرد  . وزنی به طور متوسط حدود چهل و پنج کيلو، آرايش خشک  هاليوودی و کفش‌هايی با پاشنه پانزده سانتی . واقعا هم زنان ايرانی با الگوهای غربی‌شان تقريبا هيچ تفاوتی ندارند. اما فقط تقريبا!  چرا که زنان در غرب واقعا اين شکلی نيستند !!!

                                                                           اقتباس از  روزنامه اشپیگل  آنلاین

 کرگدن موجودی است قوی هیکل با شاخی بزرگ بر سر و ظاهری ترسناک و صدایی ناهنجار و گوش خراش  که بدون هیج ملاحظه ای پا  بر روی هر چیزی می گذارد و به پیش می رود !

 به پیرامون خود نگاه کنید دائما کسانی را می بینید که ناخود آگاه شما را یاد گرگدن می اندازند . گاهی آدم فکر می کند که اینها همان کرگدن واقعی هستند که پوستین آدمی بر تن کرده  و در جامعه انسانی رخنه نموده اند .و باز جای تاسف است که هر روز از جمعیت  آدم هایی با رفتار های  انسانی کاسته می شود و بر جمعیت کرگدن های انسان نما افزود می گردد ...

 چندی پیش شاهد اجرای نمایشی با نام کرگدن به کارگردانی  آقای فرهاد آئیش در سالن اصلی تئاتر شهر بودم که بهانه ای شد برای معرفی   کتاب  کرگدن  اثر  اوژن یونسکو  با ترجمه جلال آل احمد که البته مطالعه آن را به همه دوستان  پیشنهاد می نمایم .   

  پيرامون عشق :

 قرص ماه امشب کامله  .  کودک به همراه مادرش از  گذر  کنار  برگه  در حال  برگشت

 به خونه ست که ناگهان  متوجه تصویر ماه در برکه  میشه.  با  کنجکاوی و  اشتیاق و

 خوشحالی زیاد  دست مادرش را رها میکنه  و به کناره برکه می ره  . امشب شانس

 با  اونه . ماهی که هر شب در پرده آسمان و دور از دستان او می درخشید امشب به 

 نزدیکی اون  اومده  و میتونه  حالا لمسش کنه.  بدون درنگ دستان کوچکش را  برای

 گرفتن ماه  درون آب می کند. و ... مغموم و متحیر به مادرش خیره می شه و  مادرش

 برایش توضییح می دهد که چیزی را که  دیده است تنها تصویری از ماه است و ... 

      آدمی همواره  تصاویری از عشق را در قاب های مختلف می بیند.  شاعر می شود

   و  با اشتیاق به  دیدار  معشوق می رود  و  چون در می یابد   آنچه  را که دیده  است

  تنها توهم  و سرابی از  آن تصویر ذهنی است. قاب می شکند و پیراهن چاک می کند

  و منکر عشق می شود و سر آخر پریشان و  اندوهناک به زمین و  زمان بد می گوید ...

  آیا به واسطه اینکه  آنچه را  که  ما  در برکه می بینیم تنها تصویری  از 

  ماه  است  می توانیم منکر  بشویم  که  ماه  وجود ندارد  ؟ !  ...